Krzywa dochód – konsumpcja – albo ścieżka dochodu konsumenta – jest geometrycznym zbiorem punktów równowagi konsumenta odpowiadających wszystkim poziomom dochodu konsumenta, przy założeniu niezmienności cen oraz danych preferencjach konsumentaKrzywa dochód – konsumpcja – albo ścieżka dochodu konsumenta – jest geometrycznym zbiorem punktów równowagi konsumenta odpowiadających wszystkim poziomom dochodu konsumenta, przy założeniu niezmienności cen oraz danych preferencjach konsumenta.

Uzależniając zmiany wielkości zakupów dobra X od rozmiarów dochodów, którym dysponuje konsument, otrzymujemy zależność: Wraz ze wzrostem (spadkiem) dochodów konsumenta, rosną (spadają), ceteris paribus, rozmiary kupowanego przez konsumenta dobra X.
Zależność tę możemy przedstawić w postaci krzywej Engla wyprowadzając ją z krzywej dochód konsumpcja.
Punkty A, B i C odpowiadają optymalnym rozmiarom kupowanego dobra X przy poziomach dochodu konsumenta DP DP1, DP2. Łącząc te punkty ze sobą otrzymujemy krzywą Engla. Zakładamy, że cena nominalna oraz cena relatywna dobra X pozostają niezmienne.
Zmiany towarów w zależności od zmian dochodów konsumenta mogą odbywać się w różnym tempie. Zależy to od tego, czy dobra zaspokajają potrzeby podstawowe, czy też potrzeby bardziej luksusowe
Obydwie krzywe przedstawiają zależności między zmianami dochodu a zmianami rozmiarów zakupów w zależności od rodzaju dóbr. Przypadek A) odnosi się do dóbr „podstawowych”, przypadek B) do dóbr „wyższego rzędu”. W miarę wzrostu dochodu konsument wydaje relatywnie mniej na dobra podstawowe i więcej na dobra wyższego rzędu. W rezultacie w dłuższym okresie czasu zmienia się struktura konsumpcji. W społeczeństwie o wysokich dochodach konsumenci wydatkują więcej na produkty i usługi wyższego rzędu, natomiast znacznie mniej w relacji do dochodów, na dobra podstawowe. Odwrotnie jest w społeczeństwie o niższych dochodach.

Krzywa cena konsumpcja – jest geometrycznym zbiorem punktów równowagi konsumenta, w sytuacji, kiedy cena danego dobra zmienia się w sposób ciągły, przy założeniu niezmienności dochodu, cen innych dóbr i danych preferencjach konsumenta.

Posługując się krzywą cena konsumpcja możemy wyprowadzić krzywą popytu konsumenta na dobro X. Przy stałych dochodach DP i cenie dobra Y, coraz mniejszym cenom relatywnym dobra X odpowiadają coraz większe ilości konsumowanego dobra X. łącząc punkty odpowiadające poszczególnym ilościom kupowanego dobra X i ceny, otrzymujemy krzywą popytu. Jest to krzywa popytu pojedynczego konsumenta na dobro X, a nie krzywa popytu rynkowego na to dobro.

Marginalna Stopa Substytucji – określa jaką ilość jednego dobra należy poświęcić w celu zwiększenia konsumpcji dobra drugiego o jednostkę, w sytuacji, gdy konsument pozostaje na tej samej krzywej obojętności

PRAWO MSS – im większa jest konsumpcja dobra X, tym mniejsze ilości jednostki dobra Y konsument jest skłonny poświęcić na skonsumowanie dobra X

∆y
MSS = ——
∆x